او را صدا كردم نيامد

 تمام شب دعا كردم نيامد

  به من گفت بايد با وفا بود

  به عهدش هم وفا كردم نيامد

 

 

 

صدام دیگه در نمی یاد،تا بخونم،حرف بزنم،تا دلم اروم بگیره،

حتی فکرمم دیگه کار نمی کنه،تا لااقل بتونم بنویسم۰

تا شاید چیزی رو که می خواستم به زبون بیارمو ، نیوردم،بتونم

 روی کاغذ پیادش کنم ۰ باور کن یادم نمی یاد ، چی 

  می خواستم یا چی باید می گفتم که نگفتم ۰ این روزها رشته 

 افکارم مثل موجهای دریا ، مثل غرش اسمون

 موقع بارش بهم ریخته۰ باور کن نمی دونم۰شاید هنوز خودمو 

 پیدا نکردم، بعد از این گم گشتگی تو اسمون،

بعد از اون سر سپردگی به باد ، که هر جا خاست منو با خودش برد۰

مثل خواب بود، مثل موقعی که ادم می خواد بخوابه،

وقتی که همه کارهایی که طی روز انجام دادی و جلوی چشمات 

 می بینی،به همان راحتی به همین سرعت  که 

 نمی دونی کی خوابت برد،گذشت۰ اره تموم شد ، تموم شد

 و نفهمیدم که چی بود و چی شدو از کجا امدو

 به کجا رفت، اصلا با من چی کار داشت۰

 

  تو بهترين مني 
من ماه را ميليون ها بار بوسيده ام
در آسمان با ستاره ها رقصيده ام
آفتاب را در روزهاي باراني لمس كرده ام
عطر رزهاي صورتي را هزاران بار احساس كرده ام
اقيانوسي را ديده ام كه آتش را عاشق خود ساخت
هم آغوشي شقايق هاي سوخته را ديده ام
 
اما هنوز ...
اما هنوز كسي را نديده ام كه به اندازه تو من را شگفت زده و مبهوت بكند
تو مرا از خود بي خود ساختي
تو پرشورترين  لحظات را براي من آوردي
 
عزيزم ، به اين دليل است كه بهترين مني

عزيزم، به اين دليل است كه مثل هيچكس نيستي

 

 

 

   

                                                                                                                      من از فردای بی  غزل تو يار می ترسم

از اين قسمت از اين تقدير افسونکار می ترسم

تو هم يکروز ترکم می کنی يا نه نمی دانم

ولی از اين شب تار وتن تبدار می ترسم

نگاه سرد وسنگينت مرا له ميکند بس کن

من اين شانه لرزان واين آوار می ترسم

غرورم نذر چشمانت به فريادم برس زيبا

که ار اين سنگلاخ سرد وناهموار می ترسم

کسی ديگر سراغ چشمهايم را نميگيرد

خزان عشق نزديک است ومن بسيار می ترسم

بيا زيبا نگاهم را دخيل چشمهايت کن

 

                

 

اگه يه روز رفتي و ديگه برنگشتي به تو قول نميدم که منتظرت بمونم.اما ازت مي خوام وقتي برگشتي يک شاخه گل روي قبرم بذاري..(ميميرم برات)

هميشه با بدست آوردن اون کسي که دوستش داري نمي توني صاحبش بشي ، گاهي وقتا لازم هست که ازش بگذري تا بتوني صاحبش بشي ، همه ما با اراده به دنيا مي آييم با حيرت زندگي ميکنيم و با حسرت ميميريم اين است مفهوم زندگي کردن ، پس هرگز به خاطر غمهايت گريه مکن و مگذار اين زمين پست شنونده آواي غمگين دلت باشدافسوس...آن زمان که بايد دوست بداريم کوتاهي ميکنيم آن زمان که دوستمان دارند لجبازي ميکنيم و بعد...براي آنچه از دست رفته آه مي کشي

 

       

      

      روزگا ریست که من طالب دیدار توام

    فکر من باش در این شعر گرفتار توام

   چو شنیدم که طبیب دل بیمار تویی

    پس طبیب دل من باش که بیمار توام

    

زيباترين تصويري که در زندگانيم ديدم نگاه عاشقانه و معصومانه تو بود زيباترين سخني که شنيدم سکوت دوست داشتني توبود زيباترين احساساتم گفتن دوست داشتن تو بود زيباترين انتظار زندگيم حسرت ديدار توبود زيباترين لحظه زندگيم لحظه با تو بودن بود زيباترين هديه عمرم محبت توبود زيباترين تنهاييم گريه براي توبود زيباترين اعترافم عشق توبود

 

بگذارید بخوابم چون جانم از عشق سرشار است بگذارید بیارامم چون روح من روزها و شبهای فراوانی را بی قرار بوده است سکوت کنید می خواهم صدای ابدیت را بشنوم این نوا گویی که از آرزوهای روح من جان می گیرد من در سپیدی سرشار شناورم آسوده ام و در آرامش... شما نیز آرام باشید مرگ زیباست

 

 

عشق یعنی..........

عشق یعنی دستهای بی نصیب
عشق یعنی خسته اما بی فریب

عشق یعنی گریه کردن تا سحر
عشق یعنی ماندن دل پشت در

  عشق یعنی بریدن از همه

عشق یعنی اضطراب وانتظار

عشق یعنی گم شدن درهمهمه
عشق یعنی گرمی وسردی بهم

عشق یعنی آه کردن در دعا
آه یعنی حرفهای بی صدا

دل د گر به که بسپارم که تو در جان منی

 
جان دگر به که فشانم که تو در جانان منی

هنری نیست جزاینم زچه پنهان سازم

 
گو همه خلق بدانند که تو جانان منی

چشم عاشق صدسخن دارد ولی فریاد نیست
در ره عاشق شدن فرهاد جز فرهاد نیست

                                                       بی قراری کار حیرانی چشم است و دل
                                                     دل ربودن کارچشم است کارصدصیادنیست

قصه ی زلزله ی دل چه عجیب است ای خدا
این دل من قوم ثمود وعاد نیست
  
                                                   در ره دلدادگی با شیوه چشمان یار
                                                  ازغم وغصه کشیدن کس چومن استاد نیست

               

             

                سر چشمه ی محبت

ای عشق واقعی

                چگونه ستایشت کنم در حالیکه قلبت 

از محبت بی نیاز است

               چگونه ببوسمت وقتی که عشقت

                                   در وجودم جاری می شود

بگذار نامت را تکرار کنم

                               نامت زیباست ...دلنشین است!

چه داشته ای که اینچنین مرا طلسم کرده ای                                                           

         من اینگونه نبودم تو عشق را با من اشنا کردی

تو هوای دلم را با طراوت کردی

                                  زمانیکه با تو هستم

به اسمان به بی کران پرواز می کنم

                 پس بدان دوستت دارم معبود حقیقی من

                                 گر چه پایان راه را نمی دانم!

التماست نمي کنم هرگز گمان نکن که اين واژه را در وادي آوازهاي من خواهي شنيد تنها مي نويسم بيا بيا و لحظه يي کنار فانوس نفس هاي من آرام بگير تو را به جان نفس هاي نرم کبوتران هره نشين بيا و امشب را بي واسطه ي سکسکه هاي گريه کنارم باش مگر چه مي شود يکبار بي پوشش پرده ي باران تماشايت کنم ؟ ها ؟ چه مي شود ؟

 

 

سوار رخش قلبم شو عبور آسمان با من با من
کی بود کی بود اون که یه شب پاتوی خواب من گذاشت                              

و جشن تنهایی من هدیه می کرد هر چی که داشت                                                     
کی بود مثل شاپرکها چهار قده ابرو وا می کرد          

                                             
سبد سبد مرواریدش تو بغض من رها می کرد                                                          
یادش خیر شاپرکها مهمون من بود تا سحر  

                                                            
کاشکی به من نگفته بود شاپری ها رفتنی ان                                                        
ستاره های بی نشون تو قصه ها موندنی ان

 

تقديم به او كه نبود ولي حس بودنش به من شوق زيستن داد ... او كه ديدگانش به فروغ خداوندي تشبيه است و مظلوميت نگاهش به زيبايي نجابت خورشيد باز هم از تو مي گويم تو كه در پاييز هزار رنگ راهبرم بودي تو كه در اوج مهرباني پناه قلب خسته و تب آلوده ام بودي تو كه فانوس به دست راهم را نشان دادي

 

 

زندگی با توزیباست نمیدانی تو 

               دل من غرق تمناست نمیدانی تو

شوق دیدارتودر باغ دلم می شکند

              دیده ام منتظر توست نمیدانی تو

 

                   دوستت دارم

 

      ای صبا مرحم دردمرا فریاد کن                         عشوه معشوق دلدار مراخودیادکن

ای صبا خود عشق وعاشق رابیاوربهرجان          چون که سعدی بگوید   عاشقی چیست آن

زلف وآن خال لبت دیوانه ام کرده است وبس           روز وشب بر پا وبالینم تو افتی ونه کس

همچو افسانه گهی بر روی مژگانم روی                که زخواب خالی مشتاق جوشانم روی

ای که دستت می رسد بر نازنین جان دلم                خود نما لطفی که مارا بافته باشدبا صنم

دیگر اکنون خود ندارم طاقت های وهوی               همچو پروانه به گرد شمع سوزم تا بسوی

مرغ جانم در پی آتش رود ای جان دل                 دست در دستت نهم دیگر بدان خود آن دل

 

صدا كن مرا كه صدايت زيباترين نواي عالم است صدا كن               مرا كه صدايت قلب شكسته ام را تسكين ميدهد صدا كن               مرا تا بدانم كه هنوز از ياد نبرده اي مرا نشسته ام تا                  شايد صدايم كني صدايم كني ومحبت بي دريقت را نثارم كني

عشق یعنی با غم الفت داشتن

 
                               سوختن با درد نسبت داشتن

عشق یعنی مثل آیینه شدن

                              راستگو بودن صداقت داشتن

عشق یعنی دوستی با لاله ها
                           
                                   با شقایق ها محبت داشتن

عشق یعنی دلی پشت پرچین قناعت داشتن

                             عشق یعنی بوسه برلب های تیغ

            عاشق یعنی شهامت داشتن

 

مي خواهم و مي خواستمت، تا نفسم

                                                      مي سوختم از حسرت و عشق تو بسم بود

عشق تو بسم بود، كه اين شعله بيدار

                                                       روشنگر شب هاي بلند قفسم بود

آن بخت گريزنده دمي آمد و بگذشت

                                                  غم بود، كه پيوسته نفس در نفسم بود

دست من و آغوش تو، هيهات، كه يك عمر

                                                  تنها نفسي با تو نشستن هوسم بود

بالله، كه بجز ياد تو، گر هيچ كسم هست

                                                حاشا، كه بجز عشق تو، گر هيچ كسم بود

سيماي مسيحايي اندوه تو، اي عشق

                                                    در غربت اين مهلكه فرياد رسم بود

لب بسته و پر سوخته، از كوي تو رفتم

                                              رفتم، به خدا گر هوسم بود، بسم بود

 

 

 یش ازآنکه مثل یک میله آهنی بی تو آرام آرام زیر باران زنگ بزنم بیا وچتر سرخت را بارور کن بر فراز سرم.سختی انتظار را به شوق دیدارت تحمل می کنم سخت می ترسم که چشمم همیشه تر بماند می دانم که روزی می آیی عمری است بی قرارم . هر کس در زندگی نوبهارعشقی داردکه هیچ وقت فراموشش نمی کند. با توهستم شیطون

 

. عشق فراموش كردن نيست بلكه بخشيدن است، عشق گوش دادن نيست بلكه درك كردن است، عشق ديدن نيست بلكه احساس كردن است ، عشق جا زدن و كنار كشيدن نيست بلكه صبر داشتن و ادامه دادن است

 

 

|+| يک نظر

تو از کدوم قصه ای که خواستنت عادته

نبودنت فاجعه بودنت امنیته

تو از کدوم سرزمین تو از کدوم هوایی

که از قبیله ی من یه آسمون جدایی

اهل هر کجا که باشی قاصد شکفتنی

توی بهت دغدغه ناجی قلب منی

اکی آبی یا ابر؟نه خدایا شبنمی؟

قد آغوش منی نه زیادی نه کمی

 

دلم براي باراني که نمي بارد تنگ است، براي آسماني که مي غرّد، براي بادي که ره مي پيمويد، و براي ابري که ناز باريدن در آن، مزرعه ي کوچک آرزوها را خشکاند، و دلم براي "مترسکي" تنگ است، که آن را وارونه در دشت بي آب و علفي که آسمانش کوتاه است، کاشته اند، عجب اين دلتنگي، خاطرم آزرده......._ _ _ عجب ! ! ! ...همين

 

نکته:

 شمع قشنگترین عاشقی است که بیصدا می گرید ومیمیرد 

 شيشه ي دل را شکستن احتياجش سنگ نيست اين دل با نگاهي سرد پرپر مي شود 

 

  
                                                                                                                                                                                                 کجایی؟باکه هستی؟ در چه حالی؟

ملول ارزوهای محالی!نشان از من گر خواهی پرسی پس از تو غریب وبی کسم در این حوالی!به امید هر چه می توان زنده ماند وزندگی کرد الا اینکه سلطان قلبی از دست داده باشی

یادمان باشد اگر شاخه گلی را چیدیم

 وقت پرپر شدنش سوز و نوایی نکنیم

پر پروانه شکستن هنر انسان نیست

گر شکستیم ز غفلت،من و مایی نکنیم

یادمان باشد سر سجاده عشق

جز برا ی دل محبوب دعایی نکنیم 

                   يادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند

                   طلب عشق زهربی سروپایی نکنیم